Decyzja akcjonariuszy PZU o podjęciu kroków prawnych wobec byłej prezes spółki wywołała szeroką dyskusję w środowisku biznesowym i prawnym. Sprawa dotyczy możliwych strat finansowych, które – zdaniem władz spółki – miały powstać w czasie sprawowania przez Beatę Kozłowską-Chyłę funkcji prezesa zarządu. Konflikt ten pokazuje, jak istotne znaczenie ma odpowiedzialność menedżerska w dużych instytucjach finansowych.
Decyzja Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia
23 grudnia 2025 roku Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie PZU przyjęło uchwałę, która daje zarządowi spółki prawo do dochodzenia roszczeń wobec byłej prezes. Chodzi o szkody, jakie miały powstać w związku z zatrudnianiem doradców oraz sprawowaniem nad nimi nadzoru w latach 2020–2024, gdy Beata Kozłowska-Chyła kierowała spółką.
Zgromadzenie uznało, że doszło do naruszenia obowiązku zachowania należytej staranności, co w efekcie mogło doprowadzić do nieuzasadnionych wydatków z majątku PZU.
Zakres możliwych roszczeń
Zgodnie z treścią uchwały, PZU może domagać się zwrotu środków wypłaconych doradcom, a także kosztów powiązanych z ich zatrudnieniem. Kwota ta może zostać powiększona o należne odsetki ustawowe. Spółka ma prawo dochodzić swoich racji na kilka sposobów:
-
poprzez złożenie pozwu do sądu powszechnego,
-
w drodze ugody,
-
w ramach postępowania karnego, jeśli zostanie wszczęte.
Zarząd otrzymał także możliwość negocjowania warunków ewentualnej ugody, w tym rozłożenia należności na raty oraz ustanowienia zabezpieczeń.
Stanowisko Skarbu Państwa
Projekt uchwały został zgłoszony przez Skarb Państwa, który posiada ponad jedną trzecią akcji PZU. Jego przedstawiciel podkreślał, że była prezes nie otrzymała absolutorium za lata 2023 i 2024. Taki brak akceptacji dla sposobu zarządzania spółką otwiera drogę do wystąpienia z roszczeniami odszkodowawczymi.
W ocenie Skarbu Państwa decyzje personalne oraz sposób nadzoru nad doradcami wymagały większej staranności, zwłaszcza w spółce o tak dużej skali działania.
Argumenty obrony byłej prezes
Pełnomocnik Beaty Kozłowskiej-Chyły, występujący w imieniu akcjonariusza, przedstawił odmienną interpretację wydarzeń. Jego zdaniem PZU, rozwiązując umowy z doradcami, potwierdziło brak wzajemnych roszczeń. W związku z tym próba dochodzenia odpowiedzialności od byłej prezes miałaby nie mieć podstaw prawnych.
Dodatkowo wskazano, że wcześniejsze postępowanie wyjaśniające dotyczące jednego z doradców nie wykazało uchybień, o czym – według obrony – akcjonariusze nie zostali w pełni poinformowani.
Odpowiedź obecnego zarządu
Obecne władze PZU argumentowały, że potencjalne nieprawidłowości zostały ujawnione dopiero po zakończeniu współpracy z doradcami. Zawarte porozumienia miały charakter formalnego zamknięcia stosunku pracy, a nie pełnej oceny wszystkich skutków finansowych tych umów.
Po burzliwej dyskusji akcjonariusze większością głosów poparli uchwałę o dochodzeniu roszczeń.
Znaczenie sprawy dla rynku
PZU to największa instytucja finansowa w Polsce i jeden z liderów regionu Europy Środkowo-Wschodniej. Spółka obsługuje około 22 milionów klientów i zarządza aktywami liczonymi w setkach miliardów złotych. Każdy spór dotyczący odpowiedzialności byłych członków zarządu ma więc wymiar nie tylko wewnętrzny, ale także wizerunkowy i rynkowy.
Dla innych spółek giełdowych sprawa ta może stanowić sygnał, że decyzje kadrowe na najwyższym szczeblu podlegają dokładnej ocenie także po zakończeniu kadencji.
Podsumowanie
Konflikt pomiędzy PZU a byłą prezes pokazuje, jak złożone mogą być relacje między zarządem, akcjonariuszami a odpowiedzialnością finansową osób kierujących dużymi podmiotami. Ostateczny wynik sporu będzie zależał od dalszych działań prawnych oraz ewentualnych negocjacji. Niezależnie od rozstrzygnięcia, sprawa już teraz zapisała się jako jeden z głośniejszych przykładów rozliczania decyzji menedżerskich w polskim sektorze finansowym.
